مطلبی از یک وبلاگ

گفت :  و چقدر زود دير مي شود . 

مي گويم دل ها زمان نمي شناسند و تاريخ نمي دانند . دل ها مدرسه نرفته اند تا كلاس تاريخ را چشيده باشند .

دل ها هر جا كه باشند مي تپند ، در خاطر دوستان ، در مهر همراهان .

شايد بار ديگر دانشکده فنی ، كوه ، بند دره ، ....

دست خط یکی از اساتید دوست داشتنی !

old sorrow

Seven years ago we all went through the flames; and the
happiness of some of us since then is, i think, well worth
the pain we endured. When we got home we got to talking of the old time—
which we could all look back on without despair..... 

وداع با دوستان

سخت است هنگام وداع

               آنگاه که در می یابی

                          چشمانی که در حال عبور است

                                             پاره ای از وجود تو را

                                                                            نیز

                                                                                 با خود خواهد برد

معجزه88

۸۸/۸/۸ میلاد با سعادت امام هشتم بر شما دوستان مخابراتی مبارکباد

آغاز

.Heavenly Father , remind us each day that of all the gifts you give us the greatest gift is love

  .it is not enough to share that love with those we hold dear

.open our hearts not to just those who are close to us , but to all humanity

خلوص...

ترجیح میدهم

         باکفش در خیابان قدم بزنم وبه خدا فکرکنم

                      تا اینکه درمسجدبنشینم

                                                    و

                                              به کفشهایم فکرکنم...

                                                                 (دکترشریعتی)

زیباترین غروب دنیا

پارک توحید

الفت روز هاي خوش را روزگار از ما گرفت

                                                    اي خوشا روزي که باهم روزگاري داشتيم

به نظرتون دنیا چقدر کوچیکه؟

امروز داشتم می رفتم یکی از دانشگاه های تهران سوار مترو انقلاب شدم

توی مترو جلوی یکی نشستم که داشت از خدمت سربازیش برای کنار دستیش تعریف می کرد به کنار دستیش که نگاه کردم دیدم با دو تا دستش صورتش رو پوشونده و داره از لای انگشتاش من رو نگاه می کنه یک خورده که نگاه کردم دیدم بابا محمود عشوری خودمونه کلی جا خوردم و خورد ، خلاصه بلند شدیم و کلی مالاچ و مولوچ توی مترو راه انداختیم و کلی هم حال شما خوب آیه ( با لهجه بیرجندی ) گفتیم و بعدش نشستیم توی بغل هم ( ببخشید بغل هم ) ، بعد محمود که می خواست ما رو به رفیقش معرفی کنه گفت این بابا همون نویسنده وبلاگ بچه های کلاسمون ، اون بابا هم گفت : " ای جدا"، آقا خیلی قلمت قشنگه خیلی خوب می نویسی " البته می خواستم براش توضیح بدم که بابا من با قلم نمی نویسم و کیبردم قشنگه که .....

با محمود رفتیم یک خورده توی انقلاب چریدیم و بعد از هم خدا حافظی کردیم .

یاد پارسال افتادم که عطا عطایی رو توی مترو دیدم بعد از سه سال و نیم ، کلی با هم حرف زدیم و از احوال هم کلاسی ها جویا شدیم .

یک بار هم زمانی که دانشجوی کارشناسی بودم توی مترو به ابراهیم بسحاق برخورد کردم از راه آهن می اومد عجله هم داشت که بره یک بنده خدایی رو دانشکده شریعتی ببینه خلاصه ما رو که تحویل نگرفت و زود رفت ، ولی اون دیدار چند دقیقه ای کلی به ما حال داد .

یاد محمود عشوری افتادم که حمید مجیدی رو توی ترمینال شرق تهران قبل از عید دیده بود .

یاد عطا بالاگر افتادم که سید علی اسلامی رو توی خیابون جمهوری تهران و مهدی زاده حسین رو توی مشهد دیده بود .

داشتم فکر می کردم که وقتی یکی از بچه ها رو می بینم اینقدر می شعفم وای به اینکه ......

جالبه نه !!!!!!

به امید روزی که ......

چون بقیه اش رو می دونید نمی نویسم .